மின்னலின் முனையில் உண்மையில் வளர்வது என்ன
ஒரு மின்னல் வெட்டு, 5,000 கெல்வினுக்கும் அதிக வெப்பமான, மின்சாரத்தைக் கடத்தும் கால்வாய்களால் ஆனது; அவை லீடர்கள் (leaders) எனப்படுகின்றன. அவை இரு முனைகளிலிருந்தும் பல கிலோமீட்டர் தொலைவுக்கு வளர்கின்றன. இயற்பியலாளர்கள் நீண்ட காலமாக ஒரு விதியை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர்: நேர்மின்னூட்டம் கொண்ட முனை சீராக முன்னேறுகிறது, எதிர்மின்னூட்டம் கொண்ட முனையோ எப்போதும் தாவல்களாக, அதாவது படிகளாக, முன்னேறுகிறது. எதிர்மின் லீடர்கள் வளர்வதற்குத் தேவையான கட்டற்ற எலக்ட்ரான்களை அவையே விலக்கித் தள்ளுகின்றன என்பதே பொதுவான விளக்கம்.
மின்னலின் வளரும் முனைகள் மில்லியன் கணக்கான குறுகிய வானொலித் துடிப்புகளை உமிழ்வதால், வானொலித் தொலைநோக்கிகளால் மின்னலைப் பின்தொடர முடிகிறது. மேகங்களில் உயரத்தில் நிகழும் மின்னலில், எதிர்மின் லீடர்களின் படிகள், சில மில்லிவினாடிகளுக்கு ஒருமுறை, 300 மீட்டர் வரை இடைவெளியில், தொடர்ச்சியான விசிறிகளாகத் தோன்றுகின்றன; ஒவ்வொன்றும் பல இழைகளால் ஆனது. அந்த இழைகள் எப்போதும் ஸ்ட்ரீமர்களின் (streamers) ஒளிவட்டமாகவே (corona) வாசிக்கப்பட்டு வந்தன: தமக்குப் பின்னால் கடத்தும் கால்வாய் எதையும் விட்டுச் செல்லாத, தாமாகவே பரவும் சிறிய மின்னிறக்கங்கள். ஆனால் உறுதியாகச் சொல்லும் அளவுக்கு யாரும் அவற்றைத் தெளிவாகக் கண்டதில்லை.
ஒரு புயலை நோக்கித் திருப்பப்பட்ட வானொலித் தொலைநோக்கி
நெதர்லாந்து வானொலி வானியல் நிறுவனமான ASTRON, University of Groningen ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த M. A. A. Lourens, B. M. Hare மற்றும் சக ஆய்வாளர்கள், அமெரிக்கா, சீனா ஆகிய நாடுகளைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர்களுடன் இணைந்து, 14 ஆகஸ்ட் 2020 அன்று LOFAR பதிவு செய்த ஒரு மின்னல் வெட்டை மீண்டும் ஆய்வு செய்தனர். நெதர்லாந்தின் வடபகுதி முழுவதும், ஒன்றுக்கொன்று 100 கிலோமீட்டர் வரை இடைவெளியில் அமைந்த 36 நிலையங்களில் பரவியிருக்கும் இருநூறு ஆன்டெனாக்கள், 30 முதல் 80 மெகாஹெர்ட்ஸ் வரையிலான அதன் வானொலித் துடிப்புகளைப் பிடித்தன.
அவர்கள் அதை ATRI-D மூலம் மீண்டும் படமாக்கினர்; இது இக்குழு அண்மையில் உருவாக்கிய ஒரு படமாக்கல் முறை; நூற்றுக்கணக்கான ஆன்டெனாக்களின் சமிக்ஞைகளைக் கூட்டி, ஒவ்வொரு மங்கலான மூலத்தையும் முப்பரிமாணத்தில் இருப்பிடம் காண்கிறது. முந்தைய ஒரு சோதனையில், உயர் மேகங்களினூடே பறந்த ஒரு விமானத்தின் மீதிருந்த பலவீனமான வானொலி மூலங்களைச் சுமார் 10 சென்டிமீட்டர் துல்லியத்துக்குள் அது சுட்டிக்காட்டியது. இங்கே பல மூலங்கள் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில் வெளிப்படுவதால், தெளிவுத்திறன் சற்றுக் குறைவு: சுமார் ஒரு மீட்டர்.
தீப்பொறிகள் அல்ல, இழைகள்
ஒரே ஒரு விசிறியை நெருக்கமாகப் பார்த்தபோது, அது ஒரே தொகுதியாக வளர்வதில்லை என்று குழு கண்டது. அது மெல்லிய இழைகளின் சிக்கலான ஒரு வலைப்பின்னல்; அவை அதிகபட்சம் சுமார் 1.1 மீட்டர் அகலம் கொண்டவை, ஒருவேளை இன்னும் மிக மெல்லியவையாகவும் இருக்கலாம், ஏனெனில் இது கருவியின் வரம்பு. ஒவ்வோர் இழையும், சுமார் வினாடிக்கு 100 கிலோமீட்டர் என்ற ஏறக்குறைய மாறாத வேகத்தில், 100 முதல் 500 மீட்டர் வரை வளர்கிறது: ஒரு படத்தில், இழைகள் 3 மில்லிவினாடிகளில் சுமார் 250 மீட்டர் கடக்கின்றன. அவை அடிக்கடி கிளைக்கின்றன, வேகம் மாறாமல்; தம் முனைகளிலிருந்து தொடர்ந்து வானொலித் துடிப்புகளை உமிழ்கின்றன.
மற்றவை எங்கே இருக்கின்றன என்பது தெரிந்ததைப் போலவும் அவை நடந்துகொள்கின்றன. புதிய இழைகள் பழையவற்றிலிருந்து தொடங்குகின்றன; ஆனால் முந்தைய தடங்களைச் சுற்றி வளைகின்றன, ஒருபோதும் ஒன்றிணைவதில்லை, ஒரே கனஅளவின் வழியே இருமுறை செல்வதுமில்லை.
வலுவான வானொலி வெடிப்புகள் (bursts) புதிய இழை வலைப்பின்னல்களைத் தொடங்கிவைக்கின்றன. இந்த வெடிப்புகள் பழைய இழைகளின் முனைகளில் நிகழ்வதில்லை; அவற்றின் நீளத்தின் வழியே உள்ள புள்ளிகளில், சில நேரங்களில் மில்லிவினாடிகளுக்குப் பிறகு, நிகழ்கின்றன. அந்தப் புள்ளிகளில் மின்னூட்டம் குவிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்; எனவே இழைகளின் வழியே ஒரு மின்னோட்டம் பாய்ந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்: அவை மின்சாரத்தைக் கடத்துகின்றன, ஆனால் மிதமாக மட்டுமே; இல்லையெனில் மின்னூட்டம் தனித்தனிப் புள்ளிகளில் குவியாது.
அவை ஏன் ஸ்ட்ரீமர்களாக இருக்க முடியாது
ஆசிரியர்கள் நான்கு காரணங்களைப் பட்டியலிடுகின்றனர். மாறாத வேகத்தில் நகரும் ஒற்றை ஸ்ட்ரீமரால் இத்தனை வானொலித் துடிப்புகளை உமிழ முடியாது. ஸ்ட்ரீமர்கள் ஒரு லீடர் முனையைச் சுற்றி வினாடிக்குச் சுமார் ஒரு பில்லியன் என்ற அளவில் தோன்றும்; இது காணப்பட்ட சில இழைகளைவிட மிக அதிகம். ஒரு ஸ்ட்ரீமர், மிகக் குறிப்பிட்ட ஒரு மின்புலத்தில் மட்டுமே மாறாத வேகத்தைக் கொண்டிருக்கும்; இல்லையெனில் அது விரைவாக வேகமெடுக்கிறது அல்லது வேகம் குறைகிறது. மேலும் ஒரு ஸ்ட்ரீமர், தன் தலைக்குப் பின்னால் சில பத்து சென்டிமீட்டர்களுக்குள் தன் கடத்துதிறனை இழந்துவிடுகிறது.
கிளைக்கும் ஸ்ட்ரீமர்களின் மரம் ஒன்றும் விலக்கப்படுகிறது: அது ஓர் அகன்ற கோணத்தில் விரிந்து பரவும். இந்த இழைகளோ சுமார் 500 மீட்டர் முழுவதும் அதே மெல்லிய அளவில் இருக்கின்றன. லீடர்களுக்கு நிகழ்வதைப் போல, ஏதோ ஒன்று அவற்றைக் குவிந்தபடி வைத்திருக்க வேண்டும்: வெப்பம் முனையின் மையத்தில் குவிகிறது, அது அந்த மையத்தை அதிகம் கடத்தக்கூடியதாக்குகிறது, அது வெப்பத்தை மேலும் குவிக்கிறது.
ஆகவே இந்த இழைகள், படிகளின்றிச் சீராக முன்னேறும் சிறிய எதிர்மின் லீடர்கள். மிகவும் மங்கலான ஒரு படமாக்கியால் பார்த்தால், தொடர்ச்சியான விசிறிகள் தனித்தனிப் படிகள் என்ற தோற்றத்தைத் தருகின்றன.
படிகளை மறுபரிசீலனை செய்தல்
மின்னல் பிளாஸ்மா எப்படிப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது என்பதில் இது “ஒரு தீர்க்கமான மாற்றம்” என்று குழு எழுதுகிறது. எதிர்மின், நேர்மின் லீடர்கள் இன்னும் வேறுபடுகின்றன: எதிர்மின் லீடர்கள் வானொலியில் உரத்தவை, நேர்மின் லீடர்கள் அமைதியானவை. ஆனால் இரண்டுமே, தம் சொந்த வெப்பமாக்கலால் குறுகலாக வைக்கப்பட்டு, படிகளின்றி முன்னேற முடியும்.
பல கேள்விகள் எஞ்சியுள்ளன. இழைகள் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் விசிறிகளாகக் கூடுகின்றன? தரைக்கு அருகே, சுமார் 7 கிலோமீட்டருக்குக் கீழே உள்ள எதிர்மின் லீடர்களும் இதே வழியில் செயல்படுகின்றனவா, அல்லது உயரத்தில் உள்ள விசிறிகள் உள்ளூர் மின்னூட்டப் பைகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றனவா? மின்னல் லீடர்களுக்கு முன்னால் காணப்படும், வழக்கமாக ஸ்ட்ரீமர்களுக்குக் காரணம் கற்பிக்கப்படும் மங்கலான ஒளியியல் ஒளிர்வுகள், தாமே லீடர்களாக இருக்கக்கூடும். இதைக் கண்டறிய, ஒரே நேரத்தில் இயங்கும் அதிவேகக் கேமராக்களையும், இந்த இழைகள் எப்படி உருவாகின்றன என்பதற்கான புதிய மாதிரிகளையும் ஆசிரியர்கள் கோருகின்றனர்.
