2024 மே புயலுக்குப் பின்னால் இருந்த சூரியத் தோசை
அவ்வப்போது, சூரியன் ஒரு கரோனா நிறை வெளியேற்றத்தை (CME) விண்வெளிக்குள் வீசுகிறது: அது சுமார் 10¹² முதல் 10¹³ கிலோகிராம் எடையுள்ள, 10²³ முதல் 10²⁵ ஜூல் ஆற்றலைச் சுமந்து செல்லும், காந்தமயமாக்கப்பட்ட பிளாஸ்மாவின் ஒரு மேகம். அத்தகைய ஒரு மேகம், தெற்கு நோக்கிய காந்தப்புலத்துடன் பூமியை நோக்கி வந்தால், தகவல்தொடர்பு, வழிச்செலுத்தல், மின் கட்டமைப்புகள், விண்வெளிச் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றைச் சீர்குலைக்கக்கூடிய ஒரு கடுமையான புவிக்காந்தப் புயலை அது தூண்டக்கூடும்.
ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஏவப்படும் மேகங்கள் வழியில் மோதிக்கொள்ளக்கூடும். புகழ்பெற்ற பல பெரும்புயல்கள் — 1859 கேரிங்டன் (Carrington) நிகழ்வு, 1989 கியூபெக் (Quebec) நிகழ்வு, 2003 ஹாலோவீன் (Halloween) நிகழ்வு, 2024 மே புயல் — அனைத்தும் பல CME-களுக்கு இடையிலான இத்தகைய சந்திப்புகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன. ஒன்றோடொன்று இடைவினைபுரியும் மேகங்கள் பெரும்பாலும் வழக்கத்துக்கு மாறாக வலுவான தெற்கு நோக்கிய புலத்தைக் கொண்டுள்ளன. ஏன் என்பதே கேள்வி.
வழக்கமான சந்தேகத்துக்குரியது: ஓர் அதிர்ச்சி அலை
மரபான விளக்கம் ஓர் அதிர்ச்சி அலை (shock). ஒரு வேகமான மேகம் தனக்கு முன்னால் ஓர் அதிர்ச்சி அலையைச் செலுத்துகிறது; அந்த அதிர்ச்சி அலை முன்னால் செல்லும் மெதுவான ஒரு மேகத்தின் மீது மோதும்போது, அதன் காந்தப்புலத்தை அமுக்குகிறது. இது தெற்கு நோக்கிய புலத்தை இரண்டு மடங்கோ அதற்கு மேலோ பெருக்கக்கூடும் என்று உருவகப்படுத்துதல்கள் காட்டுகின்றன. ஆனால் பல தீவிரப் புயல்களில் வலுவான புலம் ஏன் இவ்வளவு நீண்ட நேரம் நீடிக்கிறது என்பதை, ஓர் அதிர்ச்சி அலையால் மட்டும் விளக்க முடியாது எனத் தோன்றுகிறது. வேறு இரண்டு செயல்முறைகள் பரிசீலனையில் உள்ளன: மேகங்கள் ஒன்றையொன்று அமுக்குதல், அவற்றின் காந்தப்புலங்கள் மீள்இணையும்போது (reconnect) மேகங்கள் ஒன்றிணைதல்.
2024 மே: விண்வெளியின் குறுக்கே ஒரு துரத்தல்
2024 மே 8 அன்று, AR 13664 என்ற சூரியச் செயல்பாட்டுப் பகுதி தொடர்ச்சியான வெடிப்புகளை உருவாக்கியது. அதன் மேகங்களில் மூன்று — ஒரே பகுதியிலிருந்து ஒரே திசையில் பிறந்த CME1, CME2, CME3 — ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் பூமியை நோக்கிப் புறப்பட்டன. அவற்றின் குவியல் 2003-க்குப் பிறகு மிக வலுவான புவிக்காந்தப் புயலை உருவாக்கியது.
சீன அறிவியல் அகாடமியின் தேசிய விண்வெளி அறிவியல் மையம் (National Space Science Center of the Chinese Academy of Sciences), பீக்கிங் பல்கலைக்கழகம் (Peking University) உள்ளிட்ட சீன நிறுவனங்களைச் சேர்ந்த Ziwei Wang, Liping Yang, Xueshang Feng மற்றும் சக ஆய்வாளர்கள், சூரிய மேற்பரப்பிலிருந்து பூமிக்கு அப்பால் வரை பல விண்கலங்கள் எடுத்த படங்களைக் கொண்டும், WIND விண்கலம் பூமிக்கு அருகே எடுத்த அளவீடுகளைக் கொண்டும் மேகங்களைப் பின்தொடர்ந்தனர். பின்னர், சூரியனின் மேற்பரப்பிலிருந்து 250 சூரிய ஆரங்கள் வரை நீளும், சூரியக் காற்றின் ஒரு முப்பரிமாண மாதிரியில் அந்த நிகழ்வை மீண்டும் உருவாக்கினர்.
பருமனான மேகத்திலிருந்து ஒரு தோசை வரை
கதையின் முதல் பகுதியைப் படங்கள் சொல்கின்றன. சூரியனுக்கு அருகே, CME1-உம் CME2-உம் தெளிவாகத் தனித்தனியாக உள்ளன. மேலும் தொலைவில், STEREO-A ஆய்வுக்கலத்தில் உள்ள இரண்டு ஹீலியோஸ்பியர் படமாக்கிகளில் (heliospheric imagers) வெளிப்புறமானதில் — சூரியனுக்கும் பூமிக்கும் இடையிலான வெளியைக் கண்காணிக்கும் கேமராக்கள் — அவற்றின் முன்முகப்புகள் ஒரே பெரிய, பிரகாசமான முன்முகப்பாக இணைகின்றன; மேகங்களின் வடிவமும் மாறுகிறது: ஒரு பருமனான மேகத்திலிருந்து ஒரு தட்டையான “தோசையாக” அவை மாறுகின்றன.
மீதியை உருவகப்படுத்துதல் நிரப்புகிறது. எட்டு மணிநேரம் கழித்து, CME1 சுமார் வினாடிக்கு 1,000 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் பயணிக்கிறது. அதைவிட வேகமான CME2, பின்னர் அதை எட்டிப்பிடிக்கிறது. இருபதாவது மணிநேரத்துக்குள், இரண்டு மேகங்களும் ஏறக்குறைய ஒரே வேகத்தில் நகர்கின்றன; ஒரு வெப்பமான இடைமுகம் அவற்றைப் பிரிக்கிறது. CME1 மிக மெல்லிய ஓர் அடுக்காக நசுக்கப்படுகிறது. ஒரு மேகம் பொதுவாகப் பயணிக்கும்போது விரிவடைகிறது, அதன் புலம் பலவீனமடைகிறது; அமுக்கப்பட்ட CME1 விரிவடைய முடியாததால், அதன் உள்ளே தெற்கு நோக்கிய புலம் 60 நானோடெஸ்லாவுக்கு மேல் நிலைக்கிறது. சுமார் 27 மணிநேரத்துக்குப் பிறகு, அதன் முன்முகப்பு பூமியை அடைகிறது.
மூன்று மெய்நிகர் சோதனைகள்
அமுக்குதலைத் தனிமைப்படுத்த, குழு அந்த நிகழ்வின் மூன்று பதிப்புகளை இயக்கியது. முதலாவதில், உண்மையில் இருந்ததைப் போலவே, எல்லா மேகங்களுக்கும் ஒரே காந்த முறுக்கு (magnetic twist) உள்ளது; அவை தொடும் இடத்தில் அவற்றின் புலங்கள் எதிரெதிர்த் திசைகளில் அமைவதால், அவை ஒன்றிணைய முனைகின்றன. இரண்டாவதில், CME2-இன் முறுக்கு தலைகீழாக்கப்படுகிறது; தொடும் புலங்கள் ஒரே திசையில் அமைகின்றன, மேகங்கள் பெரும்பாலும் ஒன்றையொன்று அமுக்குகின்றன. மூன்றாவதில், CME1 தனியாகப் பயணிக்கிறது.
இடைவினைபுரியும் இரண்டு பதிப்புகளும் பூமிக்கு அருகே சுமார் 60 நானோடெஸ்லா உச்சத் தெற்கு நோக்கிய புலத்தைத் தருகின்றன. தனி மேகம் சுமார் 30 மட்டுமே தருகிறது. இடைவினை புலத்தை இரு மடங்காக்குகிறது; உருவகப்படுத்தப்பட்ட Dst குறியீட்டெண் — ஒரு புவிகாந்தப் புயலின் வலிமையை அளக்கும் நிலையான அளவுகோல் — சுமார் −400 நானோடெஸ்லாவுக்கு வீழ்கிறது; இது உண்மையான புயலின்போது பதிவான −412-க்கு அருகில் உள்ளது. அமுக்குதல் மட்டுமே இந்த வேலையைச் செய்துவிடுவதால், ஒன்றிணைதலைவிட அதுவே முதன்மை உந்துவிசை என்று ஆசிரியர்கள் முடிவு செய்கின்றனர். அமுக்குதல் எவ்வளவு கடுமையாக இருக்கிறதோ, புலம் அவ்வளவு வலுவாக இருக்கிறது.
மூன்று வகையான அழுத்தங்கள்
அமுக்குதல் படிப்படியாக நிகழ்கிறது. முதல் தொடுகையில், சுமார் ஒன்பதாவது மணிநேரத்தில், CME1 மீது மோதும் CME2-இன் உந்தம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது; CME1 வேகமாக மெலிகிறது. சுமார் 12 முதல் 20 மணிநேரம் வரை, மேகங்களுக்கு இடையிலான இடைமுகத்தின் காந்த அழுத்தம் பொறுப்பேற்று, CME1-இன் புலத்தை வலுப்படுத்துகிறது. அதன் பிறகு, இடைமுகத்தின் வெப்பம் CME1-ஐ அமுக்கிய நிலையிலேயே வைத்திருக்கிறது. இறுதியில், அதன் புலம் ஒரு தனி மேகத்தின் புலத்தைவிட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு வலுவாக நிலைக்கிறது. இந்த நிகழ்வின் ஒரு புதிரையும் இது விளக்குகிறது: மேகங்களுக்குள் எந்த அதிர்ச்சி அலையும் கண்டறியப்படவில்லை, ஆனாலும் புலம் வலுவாகவே இருந்தது.
இப்போதைக்கு, ஒரே ஒரு புயல்
இந்த ஆய்வு ஒரு நிகழ்வை மட்டுமே உள்ளடக்குகிறது; CME2-இன் முறுக்கு மட்டுமே மாற்றப்பட்டது. உருவகப்படுத்தப்பட்ட மேகங்கள் பூமியை மிக முன்னதாகவே அடைகின்றன — அளவீடுகளுடன் பொருந்த, மாதிரியைச் சுமார் 11 மணிநேரம் நகர்த்த வேண்டியிருந்தது; இது முன்னறிவிப்பில் ஒரு பொதுவான சிக்கல். இந்த ஆய்வுக்கட்டுரை The Astrophysical Journal Letters இதழால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஒரு மேகம் இன்னொன்றை எட்டிப்பிடிக்கும்போது எப்போதும் அதை அமுக்குவதால், அடுத்து இடைவினைபுரியும் மேகங்கள் எவ்வளவு கடுமையாகத் தாக்கும் என்பதை முன்னறிவிப்பதற்கான ஓர் இயற்பியல் அடிப்படையை ஆசிரியர்கள் இந்தச் செயல்முறையில் காண்கின்றனர்.
