குறைவான செல்களைக் கொல்லும் ஒரு பிக்கோவினாடித் துடிப்பு
உலகெங்கும் உள்ள புற்றுநோயாளிகள் அனைவரிலும் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர், தங்கள் சிகிச்சையின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் கதிரியக்க சிகிச்சை பெறுகின்றனர். அதன் முதன்மை வரம்பு, கட்டியைச் சுற்றியுள்ள ஆரோக்கியமான திசுக்களுக்கு அது விளைவிக்கும் தீங்கு. நம்பிக்கை தரும் ஒரு விடை FLASH கதிரியக்க சிகிச்சை: அதிக கதிர்வீச்சு அளவுகளை மிகக் குறைந்த நேரத்தில் வழங்குவது — வினாடிக்குப் பல பத்து முதல் பல நூறு கிரே (gray) வரையிலான சராசரி அளவு வீதங்களில் (dose rates). இது வழக்கமான சிகிச்சையைப் போலவே கட்டிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதோடு, இயல்பான திசுக்களுக்கான சேதத்தைக் குறைக்கிறது. ஆனால் இந்த விளைவைச் சரியாக எது தூண்டுகிறது, ஏன் என்பது இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளது — தற்காலிக ஆக்சிஜன் குறைவு, கட்டற்ற மூலிகங்களின் (free radicals) மீள்சேர்க்கை, மைட்டோகாண்ட்ரியா எதிர்வினைகள் ஆகிய அனைத்தும் முன்மொழியப்பட்டுள்ளன. செல் வளர்ப்புகளில், இந்த விளைவு பிடிபடாமல் நழுவியே வந்திருக்கிறது.
Queen’s University Belfast, ஐக்கிய இராச்சியத்தின் National Physical Laboratory ஆகியவற்றைச் சேர்ந்த ஒரு குழு, இந்த யோசனையை ஒரு தீவிர எல்லைக்குக் கொண்டு சென்றது: முழுக் கதிர்வீச்சு அளவையும் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் வழங்குவது.
ஒரு லேசரிலிருந்து எலக்ட்ரான்கள்
பெல்ஃபாஸ்டில் (Belfast) உள்ள TARANIS லேசர் வசதியில், 0.8 பிக்கோவினாடிகள் நீடிக்கும் 10.6 ஜூல் துடிப்புகள் ஒரு மெல்லிய தங்கத் தகட்டைத் தாக்கி, பல மில்லியன் எலக்ட்ரான்வோல்ட் ஆற்றல்கள் கொண்ட எலக்ட்ரான்களின் ஒரு வெடிப்பை உருவாக்குகின்றன. கற்றை பரவலாக விரிகிறது; எனவே செல்களை அடையும் கதிர்வீச்சு அளவு, மூலத்திலிருந்து அவற்றின் தொலைவால் — 33 முதல் 75 மி.மீ வரை — எளிமையாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு வெடிப்பும் வந்து சேரும் நேரத்தில் ஏறக்குறைய 12.5 முதல் 23 பிக்கோவினாடிகள் வரை நீண்டுவிடுகிறது; இது, ஏறக்குறைய 8 கிரே வரையிலான ஒற்றைத் துடிப்பிலிருந்து, வினாடிக்கு 3 × 10¹⁰ முதல் 5 × 10¹¹ கிரே சராசரி அளவு வீதங்களைத் தருகிறது. ஒவ்வொரு மாதிரிக்கும் பின்னால் வைக்கப்பட்ட படலம் (film), ஒவ்வொரு சுடுதலின் கதிர்வீச்சு அளவையும் அளந்தது.
செல்கள் மெல்லிய ஒற்றை அடுக்குகளாக வளர்க்கப்பட்டன: இரண்டு ஆரோக்கியமான மனித செல் வரிசைகள் (RPE-1, AG01522-D), இரண்டு புற்றுநோய் செல் வரிசைகள் (DU145, MCF7). ஒப்பீட்டுக்கான குறிப்பு, நிமிடத்துக்கு 2.4 கிரே வழங்கும் ஒரு சாதாரண எக்ஸ்-கதிர் இயந்திரம். பன்னிரண்டு நாள்களுக்குப் பிறகு, காலனிகளாக (colonies) வளரும் அளவுக்கு நன்றாக எத்தனை செல்கள் உயிர்பிழைத்திருந்தன என்று குழு எண்ணியது.
3 கிரேக்கு மேல் அதிக உயிர்பிழைப்பாளர்கள்
ஏறக்குறைய 2 முதல் 3 கிரே வரை, இரண்டு சிகிச்சைகளும் சம அளவில் செல்களைக் கொன்றன: 50% உயிர்பிழைப்பில் அவற்றின் ஒப்பீட்டு உயிரியல் செயல்திறன் (relative biological effectiveness) 1.0 ± 0.1. அதிக அளவுகளில், ஒவ்வொரு செல் வரிசையும் பிக்கோவினாடித் துடிப்புக்குப் பிறகு சிறப்பாக உயிர்பிழைத்தது. 90% செல்களைக் கொல்ல, துடிப்புக்கு எக்ஸ்-கதிர் அளவை விட ஏறக்குறைய 1 / 0.84 ≈ 1.2 மடங்கு தேவைப்பட்டது: 0.84 ± 0.05 என்ற செயல்திறன் — வேறிடங்களில் அறிவிக்கப்பட்ட FLASH போன்ற காப்புக்கு ஒப்பானது. 2, 3 கிரே வரை சோதிக்கப்பட்ட மேலும் இரண்டு புற்றுநோய் செல் வரிசைகளான HeLa S3, H460-உம் எந்த வேறுபாட்டையும் காட்டவில்லை — பிற வரிசைகளுடன் இசைவாக.
உயிர்பிழைப்பு வளைவுகள் வழக்கமாக இரண்டு எண்களால் விவரிக்கப்படுகின்றன: ஒரே தாக்குதலில் கொல்லும் சேதத்துக்கு α; உயிர்க்கொல்லும் அளவுக்குக் குறைவான (sublethal) தாக்குதல்கள் குவியும்போது கொல்லும் சேதத்துக்கு β — கதிர்வீச்சு அளவின் வர்க்கத்துடன் வளரும் உறுப்பு. காப்பு β-இலிருந்து வந்தது; அது ஏறக்குறைய பாதியாகக் குறைந்தது, α ஏறக்குறைய அப்படியே இருந்தது. ஆரோக்கியமான RPE-1 செல்களுக்கு, ஆய்வுக்கட்டுரையின் முழுமையாக்கப்பட்ட (rounded) பொருத்த மதிப்புகளை உயிர்பிழைப்புச் சூத்திரத்தில் இட்டால், 6 கிரேயில் துடிப்புக்குப் பிறகு ஏறக்குறைய 8% உயிர்பிழைப்பு கிடைக்கிறது; எக்ஸ்-கதிர்களுடன் ஏறக்குறைய 4%.
DNA இரட்டை இழை முறிவுகளின் குறிகாட்டிகள் இசைவான ஒரு கதையைச் சொன்னன: துடிப்புக்குச் சற்று நேரத்துக்குப் பின் சேதத் தளங்கள் மிகக் குறைவு, ஆனால் 24 மணி நேரத்துக்குப் பிறகு எக்ஸ்-கதிர்களுடன் இருந்த அளவுக்கே.
ஆரோக்கியமானதோ புற்றுநோயானதோ, ஒரே எதிர்வினை
மிகவும் சுவாரசியமான முடிவு, மாறாமல் இருந்ததுதான். ஆரோக்கியமான செல்களும் புற்றுநோய் செல்களும் ஒரே மாதிரி நடந்துகொண்டன; இது, ஒரு குறிப்பிட்ட செல் வகையின் உயிரியலில் அல்லாமல், தொடக்கநிலை இயற்பியலிலும் வேதியியலிலும் வேரூன்றிய ஒரு பொறிமுறையைச் சுட்டுகிறது. சில பிக்கோவினாடிகளில் ஆக்சிஜன் நகரவோ செல்லால் நுகரப்படவோ முடியாது. ஆனால் துடிப்பு, கதிர்வீச்சால் நீர் பிளக்கப்படும் முதல் கணங்களுடன் ஒன்றிணைகிறது; அப்போது உருவாகும் வினைத்திறன் மிக்க வேதிப்பொருள்கள் (reactive species), நானோமீட்டர் தொலைவுகளில் ஆக்சிஜனைச் சிறிது நேரம் தீர்த்துவிடக்கூடும் என்றும், அதனால் குறைவான DNA சேதங்களே நிரந்தரமாக்கப்படுகின்றன என்றும் ஆசிரியர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.
முந்தைய ஆய்வுடனான ஒப்பீடு புதிரை இன்னும் கூர்மையாக்குகிறது. ஒற்றை ஃபெம்டோவினாடி துடிப்பும் β-ஐக் குறைத்தது, ஆனால் α-ஐ உயர்த்தியது; எனவே ஒட்டுமொத்தமாக அது குறைவான செல்களை அல்ல, அதிகமான செல்களைக் கொன்றது. ஃபெம்டோவினாடிகளுக்கும் பிக்கோவினாடிகளுக்கும் இடையே ஏதோ ஒன்று திடீரென மாறுவதாகத் தெரிகிறது; ஆசிரியர்களின் சொற்களில், அதன் காரணம் தற்போது அறியப்படவில்லை.
இவை தட்டுகளில் உள்ள செல்கள், ஒரே ஒரு சோதனைத் தொடரில் கதிர்வீச்சுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவை; நோயாளிகள் அல்ல. இந்த ஆய்வு வழங்குவது ஒரு புதிய வகை ஆய்வகம்: மிக முந்தைய வேதியியலின் கால அளவில் வழங்கப்படும் கதிர்வீச்சு; இன்று கணிப்புகள் பெரிதும் வேறுபடும் கதிர்வீச்சு உயிரியலின் உருவகப்படுத்துதல் நிரல்களை, இறுதியாக இதைக் கொண்டு சோதிக்க முடியும்.
