युरेनस, नेपच्यून आणि कार्बनसमृद्ध बहिर्ग्रहांच्या खोल अंतर्भागात दाब एका टेरापास्कलच्या जवळ पोहोचतो. तिथे कार्बनने रूप बदलायला हवे. BC8 नावाच्या एका अधिक दाट रचनेचे भाकीत जवळपास चाळीस वर्षांपासून केले जात आहे. तिचा स्फटिक आजवर कोणीही पाहिला नव्हता.
चीनच्या नेतृत्वाखालील एका पथकाने एका हिऱ्यावर एक नॅनोसेकंदाचा लेझर स्पंद मारला. आघाताने त्याला 1.1 टेरापास्कलच्या पलीकडे ढकलले आणि वितळवले. आघात ओसरत असताना, वितळलेल्या कार्बनला पुन्हा स्फटिकरूप घेता येत होते.
क्ष-किरणांच्या एका झोताने तो क्षण टिपला. विवर्तनाचे तीक्ष्ण ठिपके दिसले. त्यांची अंतरे आणि कोन एकाच BC8 स्फटिकाशी जुळतात. दोन वेगवेगळ्या प्रहारांनी तीच घनता दिली: 7.19 ग्रॅम प्रति घन सेंटिमीटर.
युक्ती मार्गात होती, केवळ दाबात नव्हे. हळूहळू दाबल्यास हिरा 2 टेरापास्कलपर्यंत तग धरतो. पुढचा प्रश्न: सामान्य दाबाकडे परतताना BC8 टिकतो का?
स्रोत: Single-crystal X-ray diffraction of BC8 carbon near terapascal pressures, https://arxiv.org/abs/2611.06045









