சுற்றுப்பாதையில் பத்து லட்சம் தரவு மையங்கள், ரூபின் பார்வையில்

சிலியின் Cerro Pachón மலையில், 2,663 மீட்டர் உயரத்தில், Vera C. Rubin வான்காணகம் 2025-இல் இயங்கத் தொடங்கியது. 8.36 மீட்டர் முதன்மை ஆடி கொண்ட அதன் அகலப் பார்வைத் தொலைநோக்கியும், மிகமிக உணர்திறன் வாய்ந்த அதன் படக்கருவியும் Legacy Survey of Space and Time (LSST) என்ற ஆய்வை மேற்கொள்கின்றன. அதன் முதல் ஆண்டில் மட்டுமே, இதற்கு முந்தைய எல்லா ஒளியியல் வானியல் கவனிப்புகளையும் சேர்த்ததை விட அதிகமான தரவை இந்த ஆய்வு சேகரிக்கும்.

இதற்கிடையில், இயக்குநர்கள் ஒரு புதிய வகைச் செயற்கைக்கோளை ஏவப் போட்டியிடுகின்றனர்: சுற்றுப்பாதைத் தரவு மையங்கள் (orbital data centres), அதாவது கணினிகளைச் சுமக்கும் விண்கலங்கள். SpaceX, Starcloud ஆகியவை அமெரிக்கக் கூட்டாட்சித் தகவல்தொடர்பு ஆணையத்திடம் (Federal Communications Commission) சமர்ப்பித்த விண்ணப்பங்களும், Axiom Space, Orbital, Blue Origin, Project Suncatcher உள்ளிட்டோரின் திட்டங்களும் சேர்ந்து, தாழ் சுற்றுப்பாதையில் இவற்றில் பத்து லட்சத்துக்கும் மிக அதிகமானவற்றை முன்மொழிகின்றன. ஜூன் 2026-இல், ஒரு சில முன்மாதிரிகள் மட்டுமே பறந்திருந்தன.

ஒரு விண்ணப்பத்திலிருந்து கட்டப்பட்ட கூட்டம்

Nayan Jangid, Siegfried Eggl (University of Illinois Urbana-Champaign), Meredith Rawls, Peter Yoachim (University of Washington, Rubin வான்காணகம்), Connie Walker (NSF NOIRLab) — இவர்கள் அனைவரும் IAU Centre for the Protection of the Dark and Quiet Sky அமைப்பின் உறுப்பினர்களும் கூட — SpaceX-இன் விண்ணப்பத்திலிருந்து ஒரு மாதிரிச் செயற்கைக்கோள் தொகுதியை உருவாக்கினர்: 686 முதல் 1,002 கி.மீ. உயரம் வரையிலான 94 சுற்றுப்பாதை அடுக்குகளில் (வெவ்வேறு உயரங்களிலான அடுக்குகள்) 998,240 செயற்கைக்கோள்கள். அவற்றில் பாதி, நிலநடுக்கோட்டுக்குச் சுமார் 30 பாகை சாய்ந்த சுற்றுப்பாதைகளில் உள்ளன. மற்றப் பாதி சூரிய-ஒத்திசைவு (Sun-synchronous) கொண்டவை: அவற்றின் சுற்றுப்பாதைகள் பகலுக்கும் இரவுக்கும் இடையிலான எல்லையைப் பின்தொடர்கின்றன.

ஒவ்வொரு செயற்கைக்கோளும் பெரிதாக்கப்பட்ட Starlink போன்ற ஒரு கலமாக மாதிரியாக்கப்பட்டுள்ளது: சுமார் 7 × 3.5 மீட்டர் உடல்; 400 கிலோவாட் ஆற்றலுக்கு அளவிடப்பட்ட சூரியத் தகடுகள்; கணினிகளின் வெப்பத்தை வெளியேற்ற, ஒவ்வொன்றும் 110 சதுர மீட்டர் கொண்ட இரண்டு முகங்களுடன் வெள்ளை அல்லது வெள்ளி பூசிய ஒரு வெப்பக் கதிர்வீச்சுப் பலகை (radiator).

பிறகு ஆறு கட்டங்கள் கொண்ட ஒரு செயலாக்க வரிசை, ரூபினின் அட்டவணையின் உருவகப்படுத்தப்பட்ட ஓர் ஆண்டு முழுவதும் ஒவ்வொரு செயற்கைக்கோளையும் பின்தொடர்ந்தது: அது எந்த 30-வினாடி ஒளிப்பதிவுகளைக் கடக்கிறது, அதன் மீது சூரிய ஒளி படுகிறதா, படக்கருவியின் ஆறு வண்ண வடிகட்டிகள் ஒவ்வொன்றிலும் அதன் கோடு எவ்வளவு பிரகாசமாகத் தெரிகிறது, அது எத்தனை படவணுக்களைக் கெடுக்கிறது.

மிக மோசமான இரவுகளில், ஐந்தில் நான்கு படங்கள்

சராசரியாக, உருவகப்படுத்தல் ஓர் இரவுக்கு ரூபினின் பார்வைப் புலத்தின் வழியே சுமார் 180,000 செயற்கைக்கோள் கடப்புகளையும், சூரிய ஒளி படும் 60,000 கோடுகளையும் கணக்கிடுகிறது. ஆண்டின் காலத்தைப் பொறுத்து, சில இரவுகளில் ரூபினின் படங்களில் 80% வரை குறைந்தது ஒரு ஒளிரும் கோட்டைக் கொண்டுள்ளன; ஆண்டு முழுவதற்கும் சராசரியாக, இந்தப் பங்கு 20%-க்கு நெருக்கமாக உள்ளது. இந்த எண் முழுச் செயற்கைக்கோள் தொகுதியையும் எல்லா வடிகட்டிகளையும் உள்ளடக்கியது; கட்டுரை எந்தக் குறிப்பிட்ட இரவையும் பெயரிடவில்லை; உச்சங்கள் ஆண்டு முழுவதும் சிதறிக் கிடக்கின்றன.

உருவகப்படுத்தப்பட்ட ஓர் ஆண்டின் ஒவ்வோர் இரவும்: பச்சையில், ஏதேனும் ஒரு செயற்கைக்கோள் கடந்த ரூபின் படங்களின் பங்கு; சிவப்பில், சூரிய ஒளி பட்டுக் கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒன்று கடந்தவற்றின் பங்கு. இடைவெளிகள் கவனிப்புகள் இல்லாத இரவுகள். — படம் 1, Jangid et al. (2026), arXiv:2610.31772.

சூரிய-ஒத்திசைவுச் செயற்கைக்கோள்கள் விகிதத்துக்கு மீறிய சேதத்தை ஏற்படுத்துகின்றன: பகல்-இரவு எல்லையின் வழியே பயணிப்பதால், வான்காணகம் ஏற்கெனவே இருளில் இருக்கும்போதும் அவை ஒளிர்கின்றன.

பிரகாசம் இரண்டு நிலைகளைப் பின்பற்றுகிறது. பரவலான எதிரொளிப்பு பொதுவாக சுமார் 6 என்ற ஒளிர்மையளவை (magnitude) தருகிறது; இந்த அளவுகோலில், குறைந்த எண்கள் அதிகப் பிரகாசத்தைக் குறிக்கின்றன. மாபெரும் சூரியத் தகடுகளிலிருந்து வரும் கண்ணாடி போன்ற பளிச்சிடல்கள் (glints) 2 முதல் 4 ஒளிர்மையளவை எட்டுகின்றன. ஆண்டு முழுவதிலும், சூரிய ஒளி படும் சுமார் 9 மில்லியன் கோடுகளில் 83.9%, பன்னாட்டு வானியல் ஒன்றியம் (International Astronomical Union) பரிந்துரைக்கும் வரம்பான 7 என்ற ஒளிர்மையளவை விடப் பிரகாசமானவை; 229,000-க்கும் மேற்பட்டவை 2 என்ற ஒளிர்மையளவை விடப் பிரகாசமானவை, வெறுங்கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரிபவை; இவற்றுக்கு, கோடு கடக்கும் ஒவ்வொரு உணரிச் சில்லையும் (detector chip) மாதிரி பயனற்றதாகக் கணக்கிடுகிறது (படக்கருவியில் 189 சில்லுகள் உள்ளன).

அந்தியில், ஒரு வழக்கமான படம் ஒரே நேரத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியும் சுமார் 100 கோடுகளைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு வழக்கமான இரவில் ரூபின் தனது அந்திப் படவணுக்களில் 5 முதல் 10%-ஐ இழக்கும்; தனித்தனிப் படங்கள் 90%-க்கும் மேல் இழக்கும். படவணுக்களை நிரம்பி வழியச் செய்யும் (saturate) அளவுக்குப் பிரகாசமான கோடுகளின் எண்ணிக்கையைத் தங்கள் முறை மிகைப்படுத்தி மதிப்பிடக்கூடும் என்று ஆசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

ஒளிரும் அந்தி

அடிவானத்துக்கு மேலே சூரிய ஒளி படும் ஒவ்வொரு செயற்கைக்கோளின் ஒளியையும் கூட்டி, வானமே எவ்வளவு பிரகாசமாகிறது என்பதையும் குழு கணக்கிட்டது. நிலவில்லாத ஒரு மாதிரி இரவான 15 ஜூலை 2026 அன்று, அந்தியின்போது u (அண்மைப் புற ஊதா), g (பச்சை), r (சிவப்பு) வடிகட்டிகளில் செயற்கைக்கோள்கள் இயற்கையான வான் ஒளிர்வில் 1,000%-க்கும் மேல் சேர்க்கின்றன; படம் 11-இல், g பட்டை விடியலுக்கு முன் 3,000%-க்கும் மேல் உச்சம் தொடுகிறது. சூரியக் குடும்பத்தின் ஆபத்தாக இருக்கக்கூடிய பொருட்களைக் கண்டுபிடிக்க அந்தியில் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படுபவை g, r வடிகட்டிகள்தான். இரவின் மிக ஆழமான பகுதியில், செயற்கைக்கோள்கள் பூமியின் நிழலுக்குள் விழும்போது, இந்த மிகுதி கிட்டத்தட்டப் பூஜ்யத்துக்குக் குறைகிறது. முழு நிலவின் கீழும், பல வடிகட்டிகளில் வான் ஒளிர்வு 100%-க்கும் மேல் அதிகரிக்கிறது. அறிவியலுக்கு ஏற்படும் முதன்மையான தீங்கு இந்தப் பிரகாசமாதலாகவே இருக்கக்கூடும் என்று ஆசிரியர்கள் கருதுகின்றனர்.

15 ஜூலை 2026 அன்று நிலவில்லாத இரவு முழுவதும் வான் பிரகாசம், u வடிகட்டி (மேலே) முதல் y வடிகட்டி (கீழே) வரை: நீலத்தில் இயற்கையான வானம், சிவப்பில் செயற்கைக்கோள்களுடன்; வலதுபுறம், சதவீத அதிகரிப்பு, அந்தியிலும் விடியலிலும் மிக அதிகம். — படம் 11, Jangid et al. (2026), arXiv:2610.31772.

எளிய தீர்வு இல்லை

குழு வழக்கமான தீர்வுகளைச் சோதித்தது. தொகுதியின் 10% மட்டும், அதாவது சுமார் 100,000 செயற்கைக்கோள்கள் இருந்தாலும், அந்திப் படங்கள் ஓர் இரவுக்குத் தங்கள் படவணுக்களில் 2.33%-ஐ இன்னும் இழக்கின்றன; முழுத் தொகுதியுடன் இது 6.88%; ஒரு படம் 87%-ஐ இழக்கிறது. பத்து மடங்கு குறைப்பு சேதத்தைப் பத்தால் வகுப்பதில்லை, ஏனெனில் ஒரு படத்தை ஆதிக்கம் செய்யப் பிரகாசமான ஒரே ஒரு பளிச்சிடல் போதும். தாழ்வான சுற்றுப்பாதைகள் செயற்கைக்கோள்களை நீண்ட நேரம் நிழலில் வைத்திருக்கின்றன; ஆனால் அந்தியில் பளிச்சிடல்கள் தொடர்கின்றன; குறுகிய ஆயுட்காலம் என்றால் அதிக ஏவுதல்கள். இயக்குநர்கள் பளிச்சிடல்களைச் சிலியிலிருந்து விலக்கித் திருப்பலாம் — ஆனால் ஒரு நேரத்தில் ஒரு நிறுவனம், ஒரு வான்காணகம் என்ற அளவில் மட்டுமே. அந்தியில் ரூபினைக் கிழக்கு நோக்கியும் விடியலில் மேற்கு நோக்கியும் திருப்புவது நம்பிக்கை அளிப்பதாகத் தெரிகிறது, ஆனால் அது உருவகப்படுத்தப்படவில்லை.

இந்த ஆய்வுக்கும் சொந்தக் குருட்டுப் புள்ளிகள் உள்ளன: ஒவ்வொரு நிலையும் துல்லியமாகத் தெரிந்த இலட்சியச் சுற்றுப்பாதைகள், விண்வெளிக் குப்பைகள் இல்லை, விண்மீன்களுக்கு முன்னால் கடக்கும் இருண்ட செயற்கைக்கோள்கள் இல்லை, வானொலி வானியல் இல்லை. அது பட்டியலிடும் தீங்குகளில் ஒன்றைச் சரிசெய்யவே முடியாது: ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே காணப்படும் ஒரு நிகழ்வுக்கு, தவறான உணரியின் குறுக்கே ஒரு பிரகாசமான கோடு விழுந்தால், அந்த நிகழ்வு வெறுமனே தவறவிடப்படுகிறது — தொடர் கவனிப்புக்கு வாய்ப்பே இல்லை.